Όταν έχουμε έντονο κρυολόγημα, πολλές φορές αισθανόμαστε ότι το φαγητό είναι πιο άνοστο από ό,τι συνήθως. Ακόμη και ένα αγαπημένο πιάτο μπορεί να μοιάζει διαφορετικό, ενώ ο καφές, τα φρούτα ή ένα γλυκό δεν έχουν την ίδια γεύση. Αυτό συμβαίνει επειδή η αντίληψη της γεύσης και της όσφρησης λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό ως ενιαίο σύστημα.
Η γεύση που αντιλαμβανόμαστε δεν προέρχεται μόνο από τη γλώσσα. Οι γευστικοί κάλυκες αναγνωρίζουν βασικές γεύσεις, όμως ένα μεγάλο μέρος της εμπειρίας του φαγητού προέρχεται από τις οσφρητικές πληροφορίες. Όταν έχουμε βουλωμένη μύτη, ο αέρας και τα αρωματικά μόρια των τροφών δεν φτάνουν με τον ίδιο τρόπο στην περιοχή της όσφρησης.
Γι’ αυτό ένα φαγητό μπορεί να έχει φυσιολογικά γλυκιά, αλμυρή ή ξινή γεύση, αλλά να μας φαίνεται πολύ λιγότερο ενδιαφέρον. Η διαφορά γίνεται ιδιαίτερα αισθητή σε τρόφιμα που βασίζονται περισσότερο στα αρώματα για τη χαρακτηριστική τους γεύση.
Η μειωμένη αντίληψη συνήθως υποχωρεί καθώς περνά το κρυολόγημα και αποκαθίσταται η λειτουργία της μύτης. Αυτός είναι και ο λόγος που μετά την αποσυμφόρηση πολλοί άνθρωποι αντιλαμβάνονται ξανά πιο έντονα τις μυρωδιές και τις γεύσεις.
Δεν είναι καλή ιδέα να προσπαθούμε να διορθώσουμε την προσωρινή αίσθηση αυξάνοντας υπερβολικά το αλάτι ή τη ζάχαρη στο φαγητό. Η αλλαγή στην αντίληψη δεν σημαίνει ότι το τρόφιμο χρειάζεται πραγματικά περισσότερη ποσότητα αυτών των συστατικών.
Αν όμως η απώλεια ή η σημαντική αλλαγή στη γεύση και την όσφρηση επιμένει αφού περάσει η λοίμωξη ή εμφανίζεται χωρίς προφανή αιτία, χρειάζεται ιατρική αξιολόγηση.
Τελικά, αυτό που αποκαλούμε «γεύση» είναι αποτέλεσμα συνεργασίας πολλών αισθήσεων. Όταν μία από αυτές, ιδιαίτερα η όσφρηση, επηρεάζεται από ένα κρυολόγημα, ολόκληρη η εμπειρία του φαγητού μπορεί προσωρινά να αλλάξει.
