Μια πτώση μπορεί να φαίνεται ως ένα απλό ατύχημα, όμως σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρούς τραυματισμούς, περιορισμό της κινητικότητας και απώλεια της ανεξαρτησίας. Αν και ο κίνδυνος αυξάνεται συνήθως με την ηλικία, οι πτώσεις μπορούν να συμβούν σε ανθρώπους κάθε ηλικίας, ιδιαίτερα όταν συνυπάρχουν περιβαλλοντικοί και σωματικοί παράγοντες κινδύνου.
Η ισορροπία εξαρτάται από τη συνεργασία πολλών συστημάτων. Η όραση παρέχει πληροφορίες για το περιβάλλον, το εσωτερικό αυτί συμβάλλει στον προσανατολισμό και το νευρικό σύστημα επεξεργάζεται τα σχετικά ερεθίσματα, ώστε οι μύες να προσαρμόζουν τη στάση και την κίνηση. Όταν κάποια από αυτές τις λειτουργίες επηρεάζεται, η διατήρηση της ισορροπίας μπορεί να γίνει δυσκολότερη.
Σημαντικό ρόλο παίζουν επίσης η μυϊκή δύναμη, η κινητικότητα των αρθρώσεων και η ταχύτητα αντίδρασης. Η μυϊκή αδυναμία, οι διαταραχές της όρασης, η ζάλη, ο πόνος και ορισμένα φάρμακα μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο. Παράλληλα, παράγοντες του περιβάλλοντος, όπως τα χαλαρά χαλιά, ο ανεπαρκής φωτισμός, τα καλώδια στο πάτωμα και οι ολισθηρές επιφάνειες, δημιουργούν πρόσθετες δυσκολίες.
Η πρόληψη αρχίζει με την αναγνώριση αυτών των παραγόντων. Η απομάκρυνση εμποδίων από τους διαδρόμους, η τοποθέτηση χειρολαβών στο μπάνιο και η χρήση επαρκούς φωτισμού μπορούν να κάνουν το σπίτι ασφαλέστερο. Σε ανθρώπους με προβλήματα ισορροπίας, ασκήσεις ενδυνάμωσης και ισορροπίας, υπό κατάλληλη καθοδήγηση, μπορεί να μειώσουν τον κίνδυνο πτώσης.
Χρήσιμη είναι και η ανασκόπηση της φαρμακευτικής αγωγής, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν υπνηλία, ζάλη ή επεισόδια αδυναμίας. Η όραση πρέπει να ελέγχεται τακτικά, ενώ η χρήση κατάλληλων υποδημάτων συμβάλλει στη σταθερότητα κατά το περπάτημα.
Μετά από μια πτώση, δεν πρέπει να αγνοούνται ο έντονος πόνος, η αδυναμία στήριξης σε ένα άκρο, η απώλεια συνείδησης ή συμπτώματα όπως σύγχυση και επίμονος πονοκέφαλος. Σε τέτοιες περιπτώσεις απαιτείται άμεση ιατρική αξιολόγηση.
Η πρόληψη δεν σημαίνει περιορισμό της κίνησης από φόβο. Αντίθετα, στόχος είναι να διατηρείται η σωματική δραστηριότητα με μεγαλύτερη ασφάλεια, ώστε οι άνθρωποι να παραμένουν ανεξάρτητοι και λειτουργικοί όσο το δυνατόν περισσότερο.
