Όταν έχουμε πονοκέφαλο, ακόμη και ένα συνηθισμένο φως μπορεί να φαίνεται υπερβολικά έντονο. Η ενόχληση αυτή ονομάζεται φωτοφοβία και μπορεί να εμφανιστεί μαζί με ορισμένους τύπους πονοκεφάλου, ιδιαίτερα την ημικρανία.
Η φωτοφοβία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι τα μάτια έχουν κάποιο πρόβλημα. Η ευαισθησία στο φως μπορεί να αφορά τον τρόπο με τον οποίο τα σήματα από τα μάτια αλληλεπιδρούν με περιοχές του εγκεφάλου που συμμετέχουν στην επεξεργασία του πόνου.
Έτσι, ένας φωτεινός χώρος μπορεί να κάνει τον πονοκέφαλο πιο δύσκολο να ανεχθεί κανείς, ενώ ένα σκοτεινό ή χαμηλά φωτισμένο δωμάτιο μπορεί να φαίνεται πιο άνετο.
Η ενόχληση μπορεί να αφορά το φυσικό φως, τις οθόνες, τα έντονα φώτα ή ακόμη και τις γρήγορες εναλλαγές φωτεινότητας. Σε ορισμένους ανθρώπους μπορεί να συνυπάρχουν ναυτία ή ευαισθησία στους ήχους.
Όταν η φωτοφοβία εμφανίζεται περιστασιακά μαζί με έναν γνωστό τύπο πονοκεφάλου, η μείωση του έντονου φωτισμού και η ξεκούραση μπορεί να προσφέρουν ανακούφιση. Δεν χρειάζεται όμως να βρισκόμαστε σε απόλυτο σκοτάδι για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Εάν ένας πονοκέφαλος είναι ξαφνικός και εξαιρετικά έντονος ή συνοδεύεται από σύγχυση, αδυναμία, διαταραχές στην ομιλία, λιποθυμία, υψηλό πυρετό ή άλλες σοβαρές εκδηλώσεις, απαιτείται άμεση ιατρική αξιολόγηση.
Η ευαισθησία στο φως είναι επομένως περισσότερο από μια απλή ενόχληση. Μπορεί να αποτελεί μέρος της συνολικής αντίδρασης του νευρικού συστήματος κατά τη διάρκεια ορισμένων τύπων πονοκεφάλου.
Η κατανόηση αυτού του μηχανισμού εξηγεί γιατί κάποιος που κατά τα άλλα ανέχεται κανονικά ένα φωτεινό δωμάτιο μπορεί, την ώρα του πονοκεφάλου, να αναζητά αμέσως ένα πιο σκοτεινό και ήσυχο περιβάλλον.
