Όταν ένα μικρό ξένο σώμα, όπως ένα αγκάθι, μια ακίδα ξύλου ή ένα μικρό κομμάτι μετάλλου, εισχωρήσει στο δέρμα, ο οργανισμός ενεργοποιεί άμεσα τους μηχανισμούς άμυνάς του. Ακόμη και μια πολύ μικρή πληγή γίνεται αντιληπτή από το ανοσοποιητικό σύστημα, το οποίο προσπαθεί να περιορίσει πιθανές βλάβες και να απομακρύνει τον ανεπιθύμητο εισβολέα.
Αρχικά, η περιοχή μπορεί να κοκκινίσει, να πρηστεί και να γίνει πιο ευαίσθητη ή επώδυνη. Πρόκειται για μέρος της φλεγμονώδους αντίδρασης. Τα μικρά αιμοφόρα αγγεία γύρω από το σημείο μεταβάλλουν τη λειτουργία τους, επιτρέποντας σε κύτταρα και ουσίες του ανοσοποιητικού να φτάσουν πιο εύκολα στην περιοχή.
Στη συνέχεια, ειδικά κύτταρα του ανοσοποιητικού, μεταξύ άλλων ουδετερόφιλα και μακροφάγα, συγκεντρώνονται γύρω από το σημείο. Τα κύτταρα αυτά μπορούν να απομακρύνουν μικροοργανισμούς και κατεστραμμένα κύτταρα, περιορίζοντας τον κίνδυνο μόλυνσης. Αν το ξένο σώμα παραμείνει μέσα στο δέρμα και δεν μπορεί να απομακρυνθεί εύκολα, ο οργανισμός μπορεί να το «περιχαρακώσει» με φλεγμονώδη κύτταρα και ιστό.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να σχηματιστεί μικρό απόστημα, ιδιαίτερα αν μαζί με το ξένο σώμα έχουν εισέλθει βακτήρια. Το πύον που μπορεί να εμφανιστεί αποτελείται από νεκρά κύτταρα, μικροοργανισμούς και κύτταρα του ανοσοποιητικού που συμμετείχαν στην άμυνα της περιοχής.
Ο πόνος που αισθανόμαστε δεν είναι τυχαίος. Η φλεγμονή απελευθερώνει ουσίες που ευαισθητοποιούν τις νευρικές απολήξεις, ενώ το τοπικό πρήξιμο μπορεί να αυξήσει την πίεση στους γύρω ιστούς. Έτσι, το σημείο μπορεί να πονά ακόμη και όταν το ξένο σώμα είναι πολύ μικρό.
Όταν το ξένο σώμα απομακρυνθεί και δεν υπάρχει λοίμωξη, η φλεγμονή σταδιακά υποχωρεί και το δέρμα αρχίζει να επουλώνεται. Αν όμως το αντικείμενο είναι βαθιά σφηνωμένο, δεν μπορεί να αφαιρεθεί εύκολα ή εμφανιστούν έντονο πρήξιμο, αυξανόμενος πόνος, πύον ή πυρετός, χρειάζεται ιατρική αξιολόγηση.
