Κάθε αναπνοή μεταφέρει οξυγόνο στους πνεύμονες και επιτρέπει την απομάκρυνση διοξειδίου του άνθρακα. Όταν παίρνουμε μια βαθιά αναπνοή, ο αέρας φτάνει σε μεγαλύτερο τμήμα των αεραγωγών και των κυψελίδων των πνευμόνων.
Κατά την εισπνοή, το διάφραγμα συσπάται και μετακινείται προς τα κάτω. Παράλληλα, οι μύες ανάμεσα στα πλευρά βοηθούν να αυξηθεί ο όγκος του θώρακα. Η μεταβολή αυτή δημιουργεί τις συνθήκες ώστε ο αέρας να εισέλθει στους πνεύμονες.
Στις κυψελίδες πραγματοποιείται η ανταλλαγή αερίων. Το οξυγόνο περνά από τον αέρα στο αίμα, ενώ το διοξείδιο του άνθρακα κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση ώστε να αποβληθεί με την εκπνοή.
Όταν παίρνουμε βαθιές αναπνοές, μπορεί να αισθανθούμε ότι το στήθος ανοίγει και οι μύες γύρω από τον θώρακα κινούνται περισσότερο. Αυτό είναι διαφορετικό από την καθημερινή, ήρεμη αναπνοή, η οποία προσαρμόζεται αυτόματα στις ανάγκες του οργανισμού.
Ωστόσο, το να παίρνουμε συνεχώς πολύ βαθιές και γρήγορες αναπνοές δεν σημαίνει ότι παίρνουμε περισσότερο οξυγόνο με τρόπο που να είναι πάντοτε ωφέλιμος. Η υπεραεριστική αναπνοή μπορεί να μειώσει υπερβολικά το διοξείδιο του άνθρακα στο αίμα και να προκαλέσει ζάλη ή μυρμήγκιασμα.
Η φυσιολογική αναπνοή είναι ένας εξαιρετικά αποτελεσματικός μηχανισμός που προσαρμόζεται συνεχώς στις ανάγκες μας, είτε καθόμαστε ήρεμα είτε κινούμαστε.
