Το άγχος δεν επηρεάζει μόνο τη διάθεση και τη σκέψη, αλλά έχει άμεση επίδραση και στην όρεξη. Πολλοί άνθρωποι παρατηρούν ότι όταν βρίσκονται σε κατάσταση στρες είτε χάνουν εντελώς την επιθυμία για φαγητό είτε, αντίθετα, τρώνε περισσότερο από το συνηθισμένο. Αυτή η διακύμανση δεν είναι τυχαία, αλλά συνδέεται με πολύπλοκους βιολογικούς και ψυχολογικούς μηχανισμούς.
Όταν ο οργανισμός βιώνει άγχος, ενεργοποιείται το σύστημα «μάχης ή φυγής». Σε αυτή την κατάσταση εκκρίνονται ορμόνες όπως η αδρεναλίνη και η κορτιζόλη. Η αδρεναλίνη τείνει να καταστέλλει προσωρινά την όρεξη, καθώς το σώμα δίνει προτεραιότητα στην άμεση αντιμετώπιση της απειλής. Έτσι, σε στιγμές έντονου στρες, πολλοί άνθρωποι νιώθουν «κόμπο στο στομάχι» και δεν θέλουν να φάνε.
Από την άλλη πλευρά, η κορτιζόλη, όταν παραμένει αυξημένη για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, μπορεί να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Επηρεάζει τον εγκέφαλο και συγκεκριμένα τα κέντρα ανταμοιβής, αυξάνοντας την επιθυμία για τροφές πλούσιες σε ζάχαρη και λιπαρά. Αυτές οι τροφές προσφέρουν προσωρινή αίσθηση ευχαρίστησης και ανακούφισης, γι’ αυτό και πολλοί άνθρωποι στρέφονται σε «comfort food» όταν είναι αγχωμένοι.
Επιπλέον, το άγχος επηρεάζει και τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα εσωτερικά σήματα του σώματος. Όταν το μυαλό είναι υπερφορτωμένο, μειώνεται η ικανότητα αναγνώρισης της πραγματικής πείνας ή του κορεσμού. Αυτό μπορεί να οδηγήσει είτε σε παράλειψη γευμάτων είτε σε υπερφαγία.
Σημαντικό ρόλο παίζουν και οι συνήθειες. Πολλοί άνθρωποι έχουν συνδέσει το φαγητό με τη συναισθηματική ανακούφιση από μικρή ηλικία, με αποτέλεσμα το άγχος να ενεργοποιεί αυτόματα αυτή τη συμπεριφορά.
Η αλλαγή της όρεξης λόγω άγχους δεν είναι ίδια σε όλους. Κάποιοι χάνουν βάρος επειδή τρώνε λιγότερο, ενώ άλλοι αυξάνουν την πρόσληψη τροφής. Και στις δύο περιπτώσεις, το βασικό πρόβλημα είναι η έλλειψη ισορροπίας στο νευρικό και ορμονικό σύστημα.
Συμπερασματικά, το άγχος επηρεάζει την όρεξη μέσω ορμονών, εγκεφαλικών λειτουργιών και συναισθηματικών μηχανισμών. Η κατανόηση αυτής της σχέσης μπορεί να βοηθήσει στην καλύτερη διαχείριση της διατροφικής συμπεριφοράς σε περιόδους πίεσης.
