Το τσίμπημα ενός κουνουπιού μπορεί να αφήσει πίσω του ένα μικρό, κόκκινο και ιδιαίτερα ενοχλητικό εξόγκωμα. Η αντίδραση αυτή δεν οφείλεται απλώς στο μηχανικό τσίμπημα του εντόμου.
Όταν το κουνούπι τρέφεται, εισάγει στο δέρμα σάλιο που περιέχει ουσίες οι οποίες βοηθούν τη διαδικασία της αιμοληψίας. Το ανοσοποιητικό σύστημα αναγνωρίζει ορισμένες από αυτές τις ουσίες ως ξένες.
Ως αποτέλεσμα, απελευθερώνονται χημικές ουσίες, μεταξύ των οποίων και ισταμίνη. Τα αγγεία της περιοχής διαστέλλονται και αυξάνεται η τοπική αντίδραση του οργανισμού. Έτσι εμφανίζονται κοκκίνισμα, πρήξιμο και φαγούρα.
Το μέγεθος της αντίδρασης διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Σε ορισμένα άτομα το σημάδι είναι μικρό και εξαφανίζεται γρήγορα, ενώ σε άλλα μπορεί να γίνει μεγαλύτερο και να προκαλέσει έντονο κνησμό.
Το ξύσιμο μπορεί να προσφέρει προσωρινή ανακούφιση, αλλά συχνά ερεθίζει περισσότερο το δέρμα. Αν το σημείο τραυματιστεί από το συνεχές ξύσιμο, αυξάνεται και ο κίνδυνος επιμόλυνσης.
Τα περισσότερα απλά τσιμπήματα αντιμετωπίζονται χωρίς ιδιαίτερη παρέμβαση και υποχωρούν σταδιακά. Ωστόσο, μια ασυνήθιστα έντονη αντίδραση ή συμπτώματα όπως δυσκολία στην αναπνοή, γενικευμένο πρήξιμο ή έντονη αδιαθεσία χρειάζονται άμεση ιατρική αξιολόγηση.
Το μικρό κόκκινο σημάδι, επομένως, είναι ουσιαστικά η ορατή απόδειξη ότι το ανοσοποιητικό σύστημα έχει αντιληφθεί μια ξένη ουσία και έχει ενεργοποιήσει την άμυνά του.
