Η συμμετρία του ανθρώπινου σώματος δημιουργεί ένα ενδιαφέρον ερώτημα: γιατί ορισμένα όργανα υπάρχουν σε ζευγάρια, ενώ άλλα είναι μοναδικά; Η απάντηση συνδέεται με την εξέλιξη, την ανάπτυξη του εμβρύου και τον τρόπο με τον οποίο οργανώνονται οι λειτουργίες του σώματος.
Τα δύο μάτια, για παράδειγμα, δεν υπάρχουν απλώς για να έχουμε «δεύτερη κάμερα» σε περίπτωση που πάθει κάτι το ένα. Η ύπαρξη δύο ματιών επιτρέπει στον εγκέφαλο να συγκρίνει τις εικόνες που λαμβάνει από διαφορετικές γωνίες και να αποκτά καλύτερη αντίληψη του βάθους.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με την ακοή. Τα δύο αυτιά βοηθούν τον εγκέφαλο να συγκρίνει μικρές διαφορές στον χρόνο και στην ένταση με την οποία φτάνει ένας ήχος σε κάθε πλευρά. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να εκτιμήσουμε από ποια κατεύθυνση προέρχεται.
Οι δύο πνεύμονες αποτελούν επίσης μέρος της γενικής οργάνωσης του θώρακα. Ο αριστερός πνεύμονας είναι μικρότερος από τον δεξιό, επειδή στην αριστερή πλευρά υπάρχει χώρος για την καρδιά.
Η καρδιά, αντίθετα, είναι ένα κεντρικό όργανο που λειτουργεί ως αντλία για ολόκληρο το κυκλοφορικό σύστημα. Δεν χρειάζεται να υπάρχει δεύτερη καρδιά για να επιτελεί τον συγκεκριμένο ρόλο. Η ανατομία της έχει εξελιχθεί έτσι ώστε ένα όργανο με τέσσερις κοιλότητες να διαχειρίζεται την κυκλοφορία του αίματος.
Το ίδιο μοτίβο παρατηρείται και σε άλλα όργανα. Έχουμε δύο νεφρούς, αλλά ένα ήπαρ, ένα στομάχι και μία σπλήνα. Τα ζευγαρωμένα όργανα συχνά σχετίζονται με τη συμμετρία του σώματος και την κατανομή λειτουργιών δεξιά και αριστερά, ενώ τα μονά όργανα έχουν διαφορετική αναπτυξιακή και λειτουργική οργάνωση.
Δεν σημαίνει, βέβαια, ότι κάθε ζευγαρωμένο όργανο είναι απολύτως απαραίτητο και από τις δύο πλευρές. Ο ανθρώπινος οργανισμός διαθέτει σημαντικά περιθώρια προσαρμογής. Το παράδειγμα αυτό δείχνει κυρίως πόσο στενά συνδέονται η μορφή, η θέση και η λειτουργία των οργάνων μας.
