Τα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών μπορούν να αποκτήσουν χαρακτηριστικές ρυτίδες όταν παραμένουν βυθισμένα στο νερό για αρκετά λεπτά. Για πολλά χρόνια θεωρούνταν ότι το φαινόμενο οφειλόταν απλώς στο γεγονός ότι το δέρμα απορροφά νερό και διογκώνεται. Σήμερα γνωρίζουμε ότι η διαδικασία είναι πιο σύνθετη.
Το χαρακτηριστικό ζάρωμα συνδέεται σε σημαντικό βαθμό με την αντίδραση του νευρικού συστήματος. Όταν τα χέρια παραμένουν στο νερό, μεταβάλλεται η διάμετρος ορισμένων μικρών αγγείων κάτω από το δέρμα. Η αγγειοσύσπαση προκαλεί μικρή αλλαγή στον όγκο των υποκείμενων ιστών και το δέρμα σχηματίζει πτυχές.
Το γεγονός ότι η διαδικασία εξαρτάται από το νευρικό σύστημα φαίνεται και από το ότι το χαρακτηριστικό ζάρωμα μπορεί να είναι διαφορετικό σε ανθρώπους με συγκεκριμένες νευρολογικές διαταραχές ή βλάβες νεύρων.
Γιατί όμως να έχει εξελιχθεί ένα τέτοιο χαρακτηριστικό; Μία πιθανή εξήγηση είναι ότι οι ρυτίδες στα δάχτυλα θα μπορούσαν να βοηθούν στην καλύτερη πρόσφυση σε υγρά αντικείμενα. Δεν έχει αποδειχθεί ότι αυτός είναι ο μοναδικός λόγος, αλλά η υπόθεση έχει αποτελέσει αντικείμενο επιστημονικής μελέτης.
Το ζάρωμα είναι προσωρινό. Όταν τα χέρια βγουν από το νερό και επανέλθει η φυσιολογική κατάσταση των αγγείων και των ιστών, το δέρμα επιστρέφει σταδιακά στην προηγούμενη εμφάνισή του.
Είναι επομένως ένα καλό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο το σώμα αντιδρά σε ένα απλό περιβαλλοντικό ερέθισμα. Δεν πρόκειται απλώς για «νερό που μπαίνει στο δέρμα», αλλά για μια φυσιολογική αντίδραση στην οποία συμμετέχουν αγγεία, νεύρα και οι ιστοί των δαχτύλων.
