Μερικές φορές ένα τραγούδι, μία μουσική σκηνή ή ένας ιδιαίτερα δυνατός ήχος μπορεί να προκαλέσει ξαφνικά ανατριχίλα. Οι τρίχες στα χέρια σηκώνονται και μπορεί να αισθανθούμε μικρούς «κόκκους» στο δέρμα. Το φαινόμενο είναι γνωστό ως ανατριχίλα και αποτελεί αποτέλεσμα της ενεργοποίησης του αυτόνομου νευρικού συστήματος.
Οι μικροσκοπικοί μύες που βρίσκονται στη βάση των τριχών μπορούν να συσπαστούν. Αυτό κάνει τις τρίχες να σηκώνονται και δημιουργεί τη χαρακτηριστική εμφάνιση του δέρματος.
Ο μηχανισμός συνδέεται εξελικτικά με την αντίδραση του οργανισμού σε κρύο ή σε έντονη διέγερση. Στα ζώα, το σήκωμα του τριχώματος μπορεί να βοηθά στη διατήρηση θερμότητας ή να κάνει το σώμα να φαίνεται μεγαλύτερο σε κατάσταση απειλής. Στους ανθρώπους, όπου το σώμα έχει πολύ λιγότερο τρίχωμα, η ίδια αντίδραση παραμένει.
Η μουσική μπορεί να ενεργοποιήσει ισχυρές συναισθηματικές και νευρολογικές αποκρίσεις. Μια μελωδία που συνδέεται με μια ανάμνηση ή ένα ιδιαίτερα έντονο μουσικό σημείο μπορεί να προκαλέσει σωματική αντίδραση χωρίς να υπάρχει πραγματικός κίνδυνος.
Η ανατριχίλα δεν σημαίνει ότι το σώμα «κρυώνει» απαραίτητα. Μπορεί να είναι αποτέλεσμα έντονης συναισθηματικής διέγερσης.
Παρόμοια αντίδραση μπορεί να εμφανιστεί σε στιγμές φόβου, έκπληξης ή έντασης. Το κοινό στοιχείο είναι η ενεργοποίηση του αυτόνομου νευρικού συστήματος.
Το ενδιαφέρον είναι ότι μια καθαρά συναισθηματική εμπειρία μπορεί να προκαλέσει μια απολύτως σωματική αντίδραση. Ο εγκέφαλος επεξεργάζεται το μουσικό ερέθισμα και το σώμα ανταποκρίνεται σχεδόν ταυτόχρονα.
Έτσι εξηγείται γιατί μια μελωδία μπορεί να μας «ανατριχιάσει» κυριολεκτικά, ακόμη κι όταν γνωρίζουμε πολύ καλά ότι δεν υπάρχει τίποτα επικίνδυνο γύρω μας.
