Η βιταμίνη Ε αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αντιοξειδωτικά συστατικά της διατροφής, καθώς συμβάλλει στην προστασία των κυττάρων από το οξειδωτικό στρες. Παράλληλα, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της υγείας του οργανισμού, ενώ η παρουσία της στα τρόφιμα επηρεάζει και τη διατήρηση της ποιότητάς τους.
Πρόκειται για μια λιποδιαλυτή βιταμίνη, η οποία περιλαμβάνει οκτώ διαφορετικές ενώσεις, με σημαντικότερη για τον ανθρώπινο οργανισμό την άλφα-τοκοφερόλη. Η βασική της λειτουργία είναι να προστατεύει τις κυτταρικές μεμβράνες από τις επιδράσεις των ελεύθερων ριζών, μορίων που παράγονται φυσιολογικά κατά τη λειτουργία του οργανισμού, αλλά και ως αποτέλεσμα παραγόντων όπως το κάπνισμα και η ατμοσφαιρική ρύπανση.
Στη διατροφή, η βιταμίνη Ε βρίσκεται κυρίως σε φυτικά έλαια, όπως το ηλιέλαιο και το ελαιόλαδο, στους ξηρούς καρπούς, στους σπόρους και σε ορισμένα πράσινα φυλλώδη λαχανικά. Τα αμύγδαλα και οι ηλιόσποροι συγκαταλέγονται στις πλούσιες πηγές της, ενώ μικρότερες ποσότητες προσφέρουν τρόφιμα όπως το σπανάκι και το αβοκάντο.
Η συγκεκριμένη βιταμίνη παρουσιάζει ενδιαφέρον και για τη βιομηχανία τροφίμων. Επειδή περιορίζει την οξείδωση των λιπών, μπορεί να συμβάλει στην επιβράδυνση της αλλοίωσης που προκαλείται από την επαφή τους με το οξυγόνο. Για τον λόγο αυτό, μορφές της βιταμίνης Ε χρησιμοποιούνται και ως αντιοξειδωτικά πρόσθετα σε ορισμένα προϊόντα, με στόχο τη διατήρηση της γεύσης και της ποιότητάς τους. Ωστόσο, η αποτελεσματικότητά τους εξαρτάται από τη σύνθεση του τροφίμου, τις συνθήκες αποθήκευσης και την έκθεση στο φως και στη θερμότητα.
Η επεξεργασία και το μαγείρεμα μπορούν επίσης να επηρεάσουν την περιεκτικότητα των τροφίμων σε βιταμίνη Ε. Η παρατεταμένη έκθεση σε υψηλές θερμοκρασίες και το οξυγόνο ενδέχεται να επιταχύνουν την υποβάθμισή της, ιδιαίτερα στα έλαια.
Η επαρκής πρόσληψη βιταμίνης Ε επιτυγχάνεται συνήθως μέσα από μια ισορροπημένη διατροφή με ποικιλία φυτικών τροφίμων. Η χρήση συμπληρωμάτων δεν είναι απαραίτητη για όλους και πρέπει να γίνεται με προσοχή, καθώς οι υψηλές δόσεις μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο αιμορραγίας, ιδίως σε άτομα που λαμβάνουν αντιπηκτικά φάρμακα.
