Η δυσκολία στη διατήρηση μιας μυϊκής κίνησης, η πτώση των βλεφάρων ή η κόπωση κατά τη διάρκεια της ομιλίας μπορεί να σχετίζονται με μια αυτοάνοση νευρομυϊκή πάθηση, τη μυασθένεια Gravis. Χαρακτηρίζεται από διαταραχή στην επικοινωνία ανάμεσα στα νεύρα και στους μυς, με αποτέλεσμα να μειώνεται η αποτελεσματικότητα της μυϊκής σύσπασης.
Φυσιολογικά, τα νευρικά κύτταρα απελευθερώνουν μια χημική ουσία, την ακετυλοχολίνη, η οποία μεταφέρει το σήμα προς τους μυς. Στη μυασθένεια Gravis, το ανοσοποιητικό σύστημα παράγει αντισώματα που παρεμβαίνουν σε αυτή τη διαδικασία, συνήθως επηρεάζοντας τους υποδοχείς της ακετυλοχολίνης.
Ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της πάθησης είναι ότι η μυϊκή αδυναμία επιδεινώνεται με την επαναλαμβανόμενη χρήση των μυών και συχνά βελτιώνεται μετά την ανάπαυση. Η ένταση των συμπτωμάτων μπορεί να μεταβάλλεται μέσα στην ημέρα.
Συχνά επηρεάζονται πρώτα οι μύες των ματιών. Ο ασθενής μπορεί να παρουσιάζει πτώση ενός ή και των δύο βλεφάρων ή διπλωπία, δηλαδή να βλέπει δύο εικόνες αντί για μία. Σε άλλες περιπτώσεις εμφανίζονται δυσκολίες στη μάσηση, την κατάποση, την ομιλία ή τη διατήρηση της στάσης του κεφαλιού.
Η διάγνωση βασίζεται στο ιστορικό, στην κλινική εξέταση και σε ειδικές εργαστηριακές και ηλεκτροφυσιολογικές εξετάσεις. Η αναζήτηση συγκεκριμένων αυτοαντισωμάτων αποτελεί σημαντικό μέρος της διερεύνησης. Μπορεί επίσης να χρειαστεί απεικονιστικός έλεγχος του θύμου αδένα, ο οποίος συνδέεται με τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος.
Η θεραπεία εξατομικεύεται και μπορεί να περιλαμβάνει φάρμακα που βελτιώνουν τη νευρομυϊκή μετάδοση, ανοσοκατασταλτική αγωγή ή άλλες εξειδικευμένες παρεμβάσεις. Σε ορισμένους ασθενείς εξετάζεται και η χειρουργική αφαίρεση του θύμου αδένα.
Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται όταν εμφανίζονται σοβαρές δυσκολίες στην αναπνοή ή στην κατάποση. Η μυασθενική κρίση αποτελεί επείγουσα κατάσταση που χρειάζεται άμεση νοσοκομειακή αντιμετώπιση.



