Το χρώμα ενός φρούτου ή λαχανικού δεν είναι απλώς θέμα εμφάνισης. Οι διαφορετικές φυσικές χρωστικές συνδέονται με διαφορετικές φυτικές ενώσεις, γι’ αυτό και η ποικιλία χρωμάτων στη διατροφή μπορεί να συμβάλλει στην πρόσληψη διαφορετικών θρεπτικών συστατικών.
Τα πράσινα λαχανικά, για παράδειγμα, περιέχουν ενώσεις όπως φυλλικά και άλλες φυτικές ουσίες, ενώ τα πορτοκαλί και κίτρινα τρόφιμα συχνά χαρακτηρίζονται από καροτενοειδή. Τα κόκκινα και μωβ τρόφιμα περιέχουν διαφορετικές χρωστικές, όπως ανθοκυανίνες, ανάλογα με το είδος.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να μετράμε καθημερινά πόσα χρώματα φάγαμε. Η ιδέα είναι πολύ πιο απλή: αντί να επιλέγουμε συνεχώς τα ίδια δύο ή τρία φρούτα και λαχανικά, μπορούμε να εναλλάσσουμε τις επιλογές μας.
Ένα πιάτο μπορεί να περιλαμβάνει, για παράδειγμα, ντομάτα, πιπεριά, καρότο και πράσινα λαχανικά. Την επόμενη ημέρα οι επιλογές μπορούν να είναι διαφορετικές.
Η ποικιλία έχει σημασία επειδή κανένα μεμονωμένο φρούτο ή λαχανικό δεν παρέχει όλα τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται ο οργανισμός. Οι διαφορετικές τροφές συμπληρώνουν η μία την άλλη.
Παράλληλα, η κατανάλωση ολόκληρων φρούτων και λαχανικών προσφέρει φυτικές ίνες, οι οποίες αποτελούν σημαντικό μέρος μιας ισορροπημένης διατροφής. Η γενικότερη σύσταση των ειδικών οργανισμών διατροφής δίνει έμφαση στην ποικιλία και στην κατανάλωση τροφών από διαφορετικές ομάδες.
Επομένως, η «πολύχρωμη» διατροφή δεν είναι κάποιος μαγικός κανόνας. Είναι ένας εύκολος τρόπος να θυμόμαστε ότι αξίζει να αλλάζουμε συχνά τις φυτικές τροφές που βάζουμε στο πιάτο μας.
