Υπάρχουν ημέρες που μοιάζουν να περνούν μέσα σε λίγες ώρες και άλλες κατά τις οποίες κοιτάμε το ρολόι και αισθανόμαστε ότι ο χρόνος δεν περνά με τίποτα. Το ρολόι όμως δεν αλλάζει ταχύτητα. Αυτό που μεταβάλλεται είναι ο τρόπος με τον οποίο ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται και θυμάται την εμπειρία του χρόνου.
Όταν είμαστε απορροφημένοι σε μια δραστηριότητα, η προσοχή μας κατευθύνεται κυρίως σε αυτό που κάνουμε. Δεν παρακολουθούμε συνεχώς την πάροδο των λεπτών. Έτσι, όταν τελειώσει η δραστηριότητα, μπορεί να έχουμε την αίσθηση ότι ο χρόνος πέρασε πολύ γρήγορα.
Αντίθετα, όταν περιμένουμε κάτι ή δεν έχουμε αρκετά ερεθίσματα, η προσοχή μπορεί να στραφεί περισσότερο στην ίδια την πάροδο του χρόνου. Τότε κάθε λεπτό γίνεται πιο αισθητό και η περίοδος μπορεί να μοιάζει μεγαλύτερη.
Σημαντικό ρόλο παίζει και η μνήμη. Όταν κοιτάζουμε πίσω σε μια χρονική περίοδο, ο εγκέφαλος δεν υπολογίζει απλώς πόσες ώρες πέρασαν. Χρησιμοποιεί και το πόσα διαφορετικά γεγονότα θυμόμαστε.
Μια ημέρα γεμάτη καινούργιες εμπειρίες μπορεί να φαίνεται σύντομη την ώρα που τη ζούμε, αλλά εκ των υστέρων να μοιάζει μεγάλη επειδή περιέχει πολλές διαφορετικές αναμνήσεις. Αντίθετα, μια περίοδος με επαναλαμβανόμενες δραστηριότητες μπορεί να φαίνεται μικρότερη όταν την ανακαλούμε.
Η αίσθηση του χρόνου επομένως είναι σε μεγάλο βαθμό υποκειμενική. Δεν υπάρχει ένας μοναδικός «μετρητής» στον εγκέφαλο που να λειτουργεί όπως το ρολόι στον τοίχο.
Αυτό εξηγεί γιατί δύο άνθρωποι μπορούν να περάσουν ακριβώς την ίδια χρονική περίοδο και να περιγράψουν εντελώς διαφορετικά το πόσο γρήγορα ή αργά πέρασε. Η πραγματική διάρκεια παραμένει ίδια, αλλά η εμπειρία της μπορεί να αλλάξει ανάλογα με την προσοχή, τη δραστηριότητα και τις αναμνήσεις μας.
