Η ανεξήγητη κόπωση, οι μυϊκοί πόνοι, η αυξημένη δίψα και οι επαναλαμβανόμενες πέτρες στα νεφρά μπορεί να συνδέονται με μια διαταραχή των παραθυρεοειδών αδένων. Ο υπερπαραθυρεοειδισμός εμφανίζεται όταν οι συγκεκριμένοι αδένες παράγουν υπερβολική ποσότητα παραθορμόνης, μιας ορμόνης που ρυθμίζει τα επίπεδα ασβεστίου και φωσφόρου στο αίμα.
Οι παραθυρεοειδείς είναι τέσσερις μικροί αδένες που βρίσκονται πίσω από τον θυρεοειδή, στον λαιμό. Παρά το μικρό τους μέγεθος, διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην ισορροπία του ασβεστίου, το οποίο είναι απαραίτητο για τη λειτουργία των μυών, των νεύρων και τη διατήρηση της οστικής μάζας.
Στην πρωτοπαθή μορφή της νόσου, η υπερπαραγωγή παραθορμόνης οφείλεται συχνότερα σε ένα καλοήθες αδένωμα παραθυρεοειδούς. Η αυξημένη ορμονική δραστηριότητα οδηγεί σε απελευθέρωση ασβεστίου από τα οστά και αύξηση της συγκέντρωσής του στο αίμα. Σε αρκετούς ασθενείς, η διαταραχή ανακαλύπτεται τυχαία σε εξετάσεις αίματος, χωρίς να υπάρχουν εμφανή συμπτώματα.
Όταν εκδηλώνονται ενοχλήσεις, μπορεί να περιλαμβάνουν μυϊκή αδυναμία, δυσκοιλιότητα, συχνοουρία, νεφρολιθίαση και σταδιακή εξασθένηση των οστών. Η διάγνωση βασίζεται κυρίως στη μέτρηση του ασβεστίου και της παραθορμόνης στο αίμα, ενώ μπορεί να χρειαστούν εξετάσεις οστικής πυκνότητας και νεφρικού ελέγχου.
Η αντιμετώπιση εξαρτάται από τη βαρύτητα της κατάστασης. Σε επιλεγμένους ασθενείς συστήνεται χειρουργική αφαίρεση του υπερλειτουργικού αδένα, ενώ σε άλλες περιπτώσεις εφαρμόζεται παρακολούθηση και κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή.
Η έγκαιρη διάγνωση είναι σημαντική, καθώς η παρατεταμένη αύξηση του ασβεστίου μπορεί να επηρεάσει σοβαρά τα νεφρά και την υγεία των οστών.
