Μερικές φορές, όταν ξυπνάμε το πρωί, παρατηρούμε ότι τα δάχτυλα των χεριών μας φαίνονται λίγο πιο πρησμένα από ό,τι συνήθως. Τα δαχτυλίδια μπορεί να εφαρμόζουν πιο σφιχτά και οι αρθρώσεις να δίνουν την αίσθηση ότι είναι λιγότερο ευκίνητες.
Μια πιθανή εξήγηση είναι η φυσιολογική μετακίνηση υγρών μέσα στο σώμα. Όταν βρισκόμαστε ξαπλωμένοι για αρκετές ώρες, η κατανομή των υγρών δεν είναι ίδια με εκείνη που έχουμε όταν στεκόμαστε ή κινούμαστε όρθιοι. Η βαρύτητα επηρεάζει συνεχώς τον τρόπο με τον οποίο κατανέμονται τα υγρά στους ιστούς και η αλλαγή θέσης κατά τη διάρκεια του ύπνου μπορεί να γίνει αντιληπτή στα χέρια.
Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της νύχτας δεν κινούμε τα χέρια μας όπως μέσα στην ημέρα. Η φυσιολογική κίνηση των μυών και των αρθρώσεων συμβάλλει στην κυκλοφορία των υγρών. Όταν παραμένουμε ακίνητοι για πολλές ώρες, είναι πιθανό να εμφανιστεί προσωρινά μια αίσθηση «φουσκώματος».
Η κατάσταση μπορεί να γίνει πιο αισθητή μετά από ένα βραδινό γεύμα με αρκετό αλάτι. Το νάτριο επηρεάζει την ισορροπία των υγρών του οργανισμού και σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να συμβάλει σε προσωρινή κατακράτηση.
Η ζέστη μπορεί επίσης να κάνει το φαινόμενο πιο εμφανές. Όταν τα αγγεία του δέρματος διαστέλλονται, αλλάζει η κατανομή της κυκλοφορίας κοντά στην επιφάνεια του σώματος και ορισμένοι άνθρωποι παρατηρούν ευκολότερα πρήξιμο στα άκρα.
Συνήθως, ένα ήπιο πρωινό πρήξιμο που υποχωρεί καθώς σηκωνόμαστε, κινούμαστε και περνά η ημέρα δεν αποτελεί από μόνο του λόγο ανησυχίας. Η εικόνα όμως έχει σημασία όταν το πρήξιμο είναι έντονο, επιμένει ή εμφανίζεται συστηματικά.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται όταν αφορά μόνο το ένα χέρι, συνοδεύεται από πόνο, έντονη κοκκινίλα, θερμότητα, μούδιασμα ή όταν εμφανίζεται μαζί με πρήξιμο και σε άλλα σημεία του σώματος.
Έτσι, το περιστασιακό αίσθημα ότι τα δάχτυλα είναι πιο «γεμάτα» το πρωί μπορεί να σχετίζεται απλώς με τη θέση του σώματος, την ακινησία και την προσωρινή μεταβολή στην κατανομή των υγρών.
