Το να τρώμε βιαστικά είναι κάτι που συμβαίνει συχνά όταν έχουμε λίγο χρόνο στη διάθεσή μας. Ωστόσο, η ταχύτητα με την οποία καταναλώνουμε ένα γεύμα μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κορεσμό, αλλά και το πώς αισθανόμαστε μετά το φαγητό.
Η διαδικασία της πέψης αρχίζει πριν ακόμη φτάσει η τροφή στο στομάχι. Η όραση, η μυρωδιά και η γεύση του φαγητού ενεργοποιούν μηχανισμούς που προετοιμάζουν τον οργανισμό για το γεύμα. Όταν όμως τρώμε πολύ γρήγορα, ο χρόνος που διαθέτουμε για μάσηση και για να αντιληφθούμε τα πρώτα σημάδια κορεσμού μειώνεται.
Το στομάχι χρειάζεται χρόνο για να δεχθεί την τροφή και να στείλει, μαζί με άλλους μηχανισμούς του οργανισμού, σήματα που συνδέονται με το αίσθημα πληρότητας. Επομένως, όταν ένα γεύμα καταναλώνεται σε λίγα λεπτά, είναι πιθανότερο να συνεχίσουμε να τρώμε πριν προλάβουμε να αντιληφθούμε ότι έχουμε χορτάσει.
Η γρήγορη κατανάλωση μπορεί επίσης να σημαίνει ότι οι μπουκιές δεν μασώνται επαρκώς. Η μάσηση δεν είναι απλώς ένα μηχανικό στάδιο. Βοηθά να διασπαστεί η τροφή σε μικρότερα κομμάτια, ώστε να αναμειχθεί ευκολότερα με τα πεπτικά υγρά στη συνέχεια.
Ένα πολύ γρήγορο γεύμα μπορεί ακόμη να συνδέεται με κατάποση περισσότερου αέρα. Αυτό μπορεί να προκαλέσει φούσκωμα, ρεψίματα ή αίσθημα δυσφορίας μετά το φαγητό.
Δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος αριθμός λεπτών που να θεωρείται ιδανικός για κάθε γεύμα. Η πιο χρήσιμη προσέγγιση είναι να δίνουμε χρόνο στον εαυτό μας να μασήσει καλά, να τρώει χωρίς συνεχείς περισπασμούς και να κάνει μικρές παύσεις.
Μικρές αλλαγές, όπως το να αφήνουμε κάτω το πιρούνι ανάμεσα σε κάποιες μπουκιές ή να αποφεύγουμε να τρώμε μπροστά στον υπολογιστή, μπορούν να κάνουν το γεύμα πιο αργό και συνειδητό.
Η πιο αργή κατανάλωση δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να ακολουθούμε αυστηρούς κανόνες. Στόχος είναι να δίνουμε στον οργανισμό τον απαραίτητο χρόνο ώστε να συμμετέχουν καλύτερα τόσο η πέψη όσο και τα φυσιολογικά σήματα κορεσμού.
