Το σώμα μας προσπαθεί συνεχώς να διατηρεί τη θερμοκρασία του σε σχετικά σταθερά επίπεδα. Όταν από έναν κλιματιζόμενο χώρο βγαίνουμε ξαφνικά σε πολύ ζεστό περιβάλλον ή το αντίστροφο, ο οργανισμός χρειάζεται χρόνο για να προσαρμοστεί.
Η αλλαγή γίνεται αντιληπτή από ειδικούς αισθητήρες που βρίσκονται στο δέρμα και στο εσωτερικό του σώματος. Τα σήματα μεταφέρονται στον εγκέφαλο, ο οποίος συντονίζει τις αντιδράσεις που απαιτούνται για να διατηρηθεί η θερμοκρασιακή ισορροπία.
Σε ένα ζεστό περιβάλλον, τα αγγεία του δέρματος διαστέλλονται. Με αυτόν τον τρόπο αυξάνεται η ροή αίματος κοντά στην επιφάνεια του σώματος και διευκολύνεται η απώλεια θερμότητας. Παράλληλα ενεργοποιείται η εφίδρωση. Όταν ο ιδρώτας εξατμίζεται, απομακρύνει θερμότητα από το δέρμα.
Σε ένα ψυχρό περιβάλλον συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό το αντίθετο. Τα επιφανειακά αγγεία συστέλλονται, περιορίζοντας την απώλεια θερμότητας. Μπορεί επίσης να εμφανιστεί ρίγος, δηλαδή γρήγορες και ακούσιες συσπάσεις των μυών που παράγουν θερμότητα.
Η απότομη μετάβαση μπορεί να δημιουργήσει προσωρινά αισθήματα δυσφορίας, όπως ανατριχίλα, αίσθημα ζέστης ή κρύου, ελαφρύ πονοκέφαλο ή ταχυκαρδία. Συνήθως πρόκειται για φυσιολογικές αντιδράσεις προσαρμογής.
Η προσαρμογή είναι ευκολότερη όταν η μετάβαση γίνεται σταδιακά, ιδιαίτερα σε περιόδους ακραίων θερμοκρασιών. Η επαρκής ενυδάτωση και η αποφυγή παρατεταμένης έκθεσης σε πολύ ζεστό ή πολύ κρύο περιβάλλον βοηθούν επίσης.
Ο οργανισμός διαθέτει ένα εντυπωσιακά σύνθετο σύστημα θερμορρύθμισης. Ακόμη και μια απλή αλλαγή από τον δρόμο σε έναν κλιματιζόμενο χώρο ενεργοποιεί πολλούς από αυτούς τους μηχανισμούς.
