Ένα μικρό κόψιμο στο δέρμα μπορεί να επουλωθεί μόνο του. Αντίθετα, όταν καταστραφεί σημαντικά το σμάλτο ενός δοντιού, ο οργανισμός δεν μπορεί να το αναδημιουργήσει με τον ίδιο τρόπο.
Η βασική διαφορά βρίσκεται στη δομή των δύο ιστών. Το εξωτερικό στρώμα του δοντιού, το σμάλτο, είναι εξαιρετικά σκληρό και αποτελείται κυρίως από ανόργανα συστατικά.
Κατά την ανάπτυξη του δοντιού, ειδικά κύτταρα που ονομάζονται αμελοβλάστες δημιουργούν το σμάλτο. Μετά την ολοκλήρωση της ανάπτυξης όμως, τα κύτταρα αυτά χάνονται. Έτσι, όταν το σμάλτο καταστραφεί, δεν υπάρχουν πλέον κύτταρα που να μπορούν να το ανακατασκευάσουν όπως συμβαίνει σε άλλους ιστούς.
Ωστόσο, το σμάλτο δεν είναι εντελώς αδρανές. Υφίσταται συνεχώς διαδικασίες απώλειας και επαναπρόσληψης ανόργανων συστατικών. Το σάλιο συμβάλλει σε αυτή τη φυσιολογική ισορροπία, παρέχοντας μεταξύ άλλων ιόντα που μπορούν να συμμετέχουν στην επαναμεταλλικοποίηση.
Όταν όμως η απώλεια ανόργανων συστατικών υπερβαίνει την αποκατάσταση, μπορεί να δημιουργηθούν βλάβες που εξελίσσονται σε τερηδόνα.
Το γεγονός αυτό εξηγεί γιατί η στοματική υγιεινή και η έκθεση των δοντιών σε φθόριο έχουν σημαντικό ρόλο στην προστασία του σμάλτου.
Το σώμα λοιπόν διαθέτει μηχανισμούς μερικής επιφανειακής αποκατάστασης, αλλά όχι την ικανότητα να ξαναδημιουργήσει πλήρως ένα κατεστραμμένο κομμάτι σμάλτου.
Ένα δόντι μπορεί να φαίνεται συμπαγές και ακίνητο, όμως στην πραγματικότητα βρίσκεται σε συνεχή αλληλεπίδραση με το περιβάλλον του στόματος.
