Μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά για αρκετούς ανθρώπους ο ήχος του τρεχούμενου νερού μπορεί να δημιουργήσει ξαφνικά την αίσθηση ότι χρειάζονται τουαλέτα. Το φαινόμενο δεν σημαίνει ότι το νερό «γεμίζει» ξαφνικά την ουροδόχο κύστη. Συνδέεται περισσότερο με τον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλος και το νευρικό σύστημα επεξεργάζονται τα σήματα.
Η ουροδόχος κύστη αποθηκεύει τα ούρα μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή για την κένωσή της. Καθώς γεμίζει, νευρικά σήματα ενημερώνουν τον εγκέφαλο για την κατάσταση της κύστης και σταδιακά εμφανίζεται η αίσθηση της ανάγκης για ούρηση.
Ο εγκέφαλος όμως δεν λειτουργεί απομονωμένα από τις εμπειρίες μας. Με την πάροδο του χρόνου, ορισμένα ερεθίσματα μπορούν να συνδεθούν με συγκεκριμένες συμπεριφορές. Ο ήχος του νερού, για παράδειγμα, μπορεί να έχει επανειλημμένα συμπέσει με στιγμές κατά τις οποίες πηγαίνουμε στην τουαλέτα.
Έτσι, το συγκεκριμένο ερέθισμα μπορεί να λειτουργήσει σαν ένα είδος «υπενθύμισης» της ήδη υπάρχουσας ανάγκης. Δεν δημιουργεί απαραίτητα την ανάγκη από το μηδέν, αλλά μπορεί να κάνει την αίσθηση πιο έντονη ή πιο δύσκολο να αγνοηθεί.
Το νευρικό σύστημα συμμετέχει σε πολλές λειτουργίες που συνδέονται με την ούρηση, την αίσθηση και τον έλεγχο των αυτόματων λειτουργιών του οργανισμού.
Παρόμοιοι μηχανισμοί εξηγούν γιατί ορισμένες καθημερινές συνήθειες μπορούν να προκαλούν πολύ συγκεκριμένες σωματικές αντιδράσεις. Ο εγκέφαλος μαθαίνει να αναγνωρίζει μοτίβα και να συνδέει ερεθίσματα του περιβάλλοντος με καταστάσεις του σώματος.
Γι’ αυτό μπορεί να αισθανθούμε πολύ πιο έντονα την ανάγκη για τουαλέτα όταν φτάνουμε έξω από το σπίτι ή όταν βάζουμε το κλειδί στην πόρτα, αν έχουμε συνδέσει επανειλημμένα αυτές τις στιγμές με την είσοδο στο μπάνιο.
Το φαινόμενο αποτελεί ένα απλό παράδειγμα της στενής συνεργασίας ανάμεσα στον εγκέφαλο, το νευρικό σύστημα και τα όργανα του σώματος. Μια καθημερινή εικόνα ή ένας απλός ήχος μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε ένα σήμα που ήδη υπάρχει μέσα μας.
