Το ανθρώπινο σώμα προσπαθεί συνεχώς να διατηρεί τη θερμοκρασία του μέσα σε ένα σχετικά περιορισμένο εύρος. Όταν το περιβάλλον αλλάξει απότομα, ενεργοποιούνται μηχανισμοί που βοηθούν τον οργανισμό να προσαρμοστεί.
Σε ένα πολύ ζεστό περιβάλλον, τα αιμοφόρα αγγεία κοντά στην επιφάνεια του δέρματος διαστέλλονται. Με αυτόν τον τρόπο αυξάνεται η μεταφορά θερμότητας από το εσωτερικό του σώματος προς το δέρμα.
Παράλληλα, ενεργοποιούνται οι ιδρωτοποιοί αδένες. Η εξάτμιση του ιδρώτα από την επιφάνεια του δέρματος συμβάλλει στην ψύξη του σώματος.
Σε χαμηλές θερμοκρασίες, το σώμα ακολουθεί διαφορετική στρατηγική. Τα αγγεία του δέρματος συστέλλονται ώστε να μειωθεί η απώλεια θερμότητας. Μπορεί επίσης να εμφανιστεί ρίγος, δηλαδή γρήγορες ακούσιες μυϊκές συσπάσεις που αυξάνουν την παραγωγή θερμότητας.
Ο εγκέφαλος συντονίζει αυτές τις αντιδράσεις, λαμβάνοντας πληροφορίες από θερμοϋποδοχείς που ανιχνεύουν τις μεταβολές της θερμοκρασίας.
Η προσαρμογή δεν γίνεται πάντα ακαριαία. Όσο πιο απότομη είναι η αλλαγή και όσο πιο ακραίες είναι οι συνθήκες, τόσο μεγαλύτερη μπορεί να είναι η επιβάρυνση για τους μηχανισμούς θερμορρύθμισης.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η κατάσταση του κάθε ανθρώπου, καθώς ορισμένες ηλικίες, παθήσεις ή φάρμακα μπορούν να επηρεάζουν την ικανότητα του οργανισμού να διαχειρίζεται τη θερμότητα.
Η θερμορρύθμιση είναι επομένως ένα σύνθετο σύστημα που λειτουργεί χωρίς συνειδητή προσπάθεια. Ο οργανισμός ανιχνεύει τις αλλαγές και τροποποιεί την κυκλοφορία, την εφίδρωση και τη μυϊκή δραστηριότητα ώστε να διατηρήσει όσο γίνεται σταθερές τις εσωτερικές συνθήκες.
