Ένας χαρακτηριστικός ήχος από τα δάχτυλα, τα γόνατα ή άλλες αρθρώσεις μπορεί να ακούγεται αρκετά δυνατά, χωρίς όμως να σημαίνει απαραίτητα ότι κάτι έχει πάθει το σώμα. Οι ήχοι των αρθρώσεων είναι πολύ συνηθισμένοι και μπορεί να έχουν διαφορετικές αιτίες.
Οι αρθρώσεις είναι τα σημεία όπου συναντώνται δύο ή περισσότερα οστά. Στις κινητές αρθρώσεις υπάρχει αρθρικό υγρό, το οποίο βοηθά τις επιφάνειες να κινούνται ομαλά μεταξύ τους. Μέσα σε αυτό το υγρό υπάρχουν διαλυμένα αέρια.
Όταν αλλάζει γρήγορα η πίεση μέσα στην άρθρωση, μπορεί να δημιουργηθεί μια μικρή κοιλότητα μέσα στο υγρό. Η διαδικασία αυτή μπορεί να παράγει τον γνωστό ήχο του «κρακ». Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους οι αρθρώσεις των δαχτύλων μπορεί να κάνουν ήχο όταν τις πιέζουμε ή τις τεντώνουμε.
Υπάρχουν όμως και άλλοι μηχανισμοί. Σε ορισμένες κινήσεις ένας τένοντας ή ένας σύνδεσμος μπορεί να μετακινηθεί πάνω από μια οστική επιφάνεια και να προκαλέσει έναν ήχο ή μια αίσθηση «κλικ». Μερικές φορές ο ήχος σχετίζεται επίσης με την κίνηση των αρθρικών επιφανειών.
Το σημαντικό είναι να εξετάζεται αν ο ήχος συνοδεύεται από άλλα συμπτώματα. Ένα ανώδυνο «κρακ» που εμφανίζεται περιστασιακά συνήθως δεν αποτελεί από μόνο του ένδειξη προβλήματος. Αντίθετα, όταν υπάρχει πόνος, πρήξιμο, δυσκαμψία, αστάθεια ή περιορισμός της κίνησης, η κατάσταση χρειάζεται αξιολόγηση.
Η συχνή συνήθεια να «σπάμε» τα δάχτυλά μας έχει επίσης αποτελέσει αντικείμενο μελέτης. Μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι το συνηθισμένο, ανώδυνο «σπάσιμο» των δαχτύλων προκαλεί από μόνο του αρθρίτιδα.
Οι αρθρώσεις, πάντως, δεν είναι όλες ίδιες και ένας νέος ή επίμονος ήχος που εμφανίστηκε μετά από τραυματισμό αξίζει περισσότερη προσοχή.
Με απλά λόγια, το «κρακ» δεν σημαίνει αυτομάτως φθορά. Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι το συνολικό σύμπτωμα: αν υπάρχει πόνος ή αλλαγή στη λειτουργία της άρθρωσης, τότε ο ήχος παύει να είναι απλώς ένας αθώος καθημερινός θόρυβος.
