Μετά από αρκετή ώρα στο μπάνιο ή στην πισίνα, οι άκρες των δαχτύλων μπορεί να αποκτήσουν μια χαρακτηριστική ρυτιδωμένη εμφάνιση. Η αλλαγή αυτή είναι διαφορετική από την απλή απορρόφηση νερού από το δέρμα και αποτελεί αποτέλεσμα μιας ενεργού αντίδρασης του οργανισμού.
Στις άκρες των δαχτύλων υπάρχουν πολλές νευρικές απολήξεις και αγγεία. Όταν παραμένουμε για αρκετή ώρα στο νερό, το αυτόνομο νευρικό σύστημα επηρεάζει τα μικρά αγγεία του δέρματος.
Η στένωση αυτών των αγγείων μειώνει προσωρινά τον όγκο του ιστού ακριβώς κάτω από την επιφάνεια του δέρματος. Ως αποτέλεσμα, το εξωτερικό στρώμα δημιουργεί τις χαρακτηριστικές αυλακώσεις και ρυτίδες.
Το φαινόμενο είναι ιδιαίτερα εμφανές στα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών. Δεν εμφανίζεται με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις περιοχές του σώματος, κάτι που δείχνει ότι δεν πρόκειται απλώς για το δέρμα που «ρουφά» νερό σαν σφουγγάρι.
Η ακριβής εξελικτική χρησιμότητα της αντίδρασης έχει μελετηθεί, με μια από τις βασικές θεωρίες να υποστηρίζει ότι οι ρυτίδες μπορεί να βοηθούν στην καλύτερη πρόσφυση σε υγρές επιφάνειες.
Όταν τα δάχτυλα στεγνώσουν και αποκατασταθεί η φυσιολογική λειτουργία των μικρών αγγείων, η εμφάνιση του δέρματος επανέρχεται.
Το γεγονός ότι η αντίδραση ελέγχεται από το νευρικό σύστημα είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Σε ορισμένες νευρολογικές καταστάσεις, η φυσιολογική ρυτίδωση μπορεί να είναι διαφορετική, γεγονός που έχει κάνει το φαινόμενο αντικείμενο ιατρικής έρευνας.
Στην καθημερινότητα, πάντως, τα «ζαρωμένα» δάχτυλα μετά το μπάνιο είναι μια φυσιολογική και προσωρινή αλλαγή.
Το δέρμα μας, επομένως, δεν είναι ένα παθητικό κάλυμμα του σώματος. Αντιδρά συνεχώς στο περιβάλλον και συνεργάζεται με το νευρικό και το αγγειακό σύστημα, ακόμη και σε μια τόσο απλή κατάσταση όσο ένα παρατεταμένο μπάνιο.
