Ο πρωτοπαθής υπεραλδοστερονισμός είναι μια ορμονική διαταραχή κατά την οποία τα επινεφρίδια παράγουν υπερβολική ποσότητα αλδοστερόνης. Πρόκειται για μια ορμόνη που συμβάλλει στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης, καθώς επηρεάζει την κατακράτηση νατρίου και την αποβολή καλίου από τους νεφρούς.
Όταν η αλδοστερόνη παράγεται σε υπερβολικό βαθμό, ο οργανισμός συγκρατεί περισσότερο νάτριο και νερό. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση του όγκου του αίματος και επίμονη υπέρταση. Παράλληλα, η αυξημένη αποβολή καλίου ενδέχεται να προκαλέσει υποκαλιαιμία, δηλαδή χαμηλά επίπεδα καλίου στο αίμα.
Μία από τις σημαντικότερες ιδιαιτερότητες της πάθησης είναι ότι μπορεί να παραμένει αδιάγνωστη για μεγάλο χρονικό διάστημα. Πολλοί ασθενείς δεν παρουσιάζουν εμφανή συμπτώματα πέρα από την αυξημένη αρτηριακή πίεση. Όταν υπάρχουν χαμηλά επίπεδα καλίου, μπορεί να εμφανιστούν μυϊκή αδυναμία, κράμπες, κόπωση, έντονη δίψα και συχνουρία.
Η υπερπαραγωγή αλδοστερόνης μπορεί να οφείλεται σε καλοήθη όγκο ενός επινεφριδίου, γνωστό ως αλδοστερόνωμα, ή σε υπερπλασία των επινεφριδίων. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η διαταραχή εμφανίζεται και στα δύο όργανα.
Η διάγνωση ξεκινά με ειδικές εξετάσεις αίματος που μετρούν την αλδοστερόνη και τη ρενίνη, μια ορμόνη που συμμετέχει στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης. Αν τα αποτελέσματα υποδεικνύουν υπεραλδοστερονισμό, ακολουθούν συμπληρωματικές εξετάσεις για την επιβεβαίωση και τον εντοπισμό της αιτίας.
Η θεραπεία εξαρτάται από τον τύπο της διαταραχής. Όταν υπάρχει μονόπλευρο αλδοστερόνωμα, μπορεί να προταθεί χειρουργική αφαίρεση του επινεφριδίου. Σε άλλες περιπτώσεις χρησιμοποιούνται φάρμακα που εμποδίζουν τη δράση της αλδοστερόνης.
Η έγκαιρη αναγνώριση είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς η συγκεκριμένη μορφή υπέρτασης συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακών και νεφρικών επιπλοκών.



